'S middags op de Groenplaats in Antwerpen zag ik een oude man voorbij wandelen. Niet gewoon wandelen maar een beetje manken. Een klein meisje zag de man en zei iets tegen haar vriendinnetje.
Het ander kindje keek op en zei: En dan dat hoedje!
De man liep rustig verder en ging een poosje op een bank zitten. Ik zag dat de oude meneer iets vertelde tegen de mevrouw naast hem. Ze stond op, fronste haar wenkbrauwen en ging op een ander bankje zitten. De man stond recht en ging verder, ik zag dat de meneer iets mompelde in zichzelf. Ik wou nu toch weten wat en besloot wat dichterbij de man te lopen. Nu ik eigenlijk zo goed als naast hem liep kon ik zijn gebrabbel verstaan. Hij zei iets van:" Waar is mijn vrouwtje?!" Op een Frans accent dat ik het bijna niet verstond. Ik begon nu duidelijk naast de man te lopen en besloot aan hem te vragen of ik met iets kon helpen. Hij mompelde weer iets. Ik verstond hem niet en vroeg nog is:" kan ik u helpen meneer?" Hij riep plots:" Waar is mijn vrouwtje???" Bijna heel de Groenplaats keek op. Mijn wangen werden rood, ik zei snel sorry tegen de meneer en liep vlug verder.
